مطالب و مقالات

انواع لنگر موقتی (انکوریج) در درمان ارتودنسی

توسط: | برچسب ها: , , , , | دیدگاه ها: 0 | مهر 23ام, 1399

انواع لنگر موقتی (انکوریج) در درمان ارتودنسی

انواع لنگر موقتی (انکوریج) در درمان ارتودنسی

لنگر یا انکوریج (Anchorage ) به عنوان مقاومت در مقابل حرکت ناخواسته تعریف میشود. طبق قانون سوم نیوتن هر عملی یک عکس العمل مساوی اما در جهت مخالف ایجاد میکند. دندانها تا حدی متوانند ضربه را جذب کنند و در مقابل شوک و آسیب و جا به جایی مقاومت نمایند اما این مقاومت حدی دارد و اگر نیرو بیش از حد تحمل دندان باشد، شروع به حرکت میکند. به همین علت در درمان ارتودنسی که لازم است برخی دندانها ثابت بمانند یا در جهت دیگری کشیده و حرکت داده شوند، نیاز به لنگر ایجاب میشود.

با حرکت دندان، نیروهای متقابل ایجاد میشوند. نیروی لنگر را از خود دندان، مخاط، استخوان، ایمپلنت و یا از جایی خارج از دهان میتوان گرفت. لنگر کمک میکند حرکتهای ناخواسته به حداقل رسیده و حرکتهای خواسته دندانها به حداکثر برسد و فاصله ها در درمان ارتودنسی به خوبی مدیریت شود. اگر لنگر در ارتودنسی در نظر گرفته نشود نتایج درمان چندان جالب نخواهد بود.

به منظور به حداکثر رساندن تاثیر لنگر، باید موقعیت آن در سه بعد افقی، قائم و صفجه سهمی در نظر گرفته شود.

دندان چگونه حرکت میکند؟

حرکت دندان با افزایش فشار به دندان افزایش می یابد تا به فشار بهینه میرسیم. در این جا دیگر قاعده چنین نیست و با افزایش فشار به دندان، حرکت دندان بیشتر نمیشود. پس از این نقطه افزایش نیرو باعث تغییر شکل واحد لنگر و تاثیر منفی بر دندانی که به عنوان لنگر انتخاب شده است، میشود.

انواع لنگر موقتی (انکوریج) در درمان ارتودنسی

نیروی بهینه را میتوان به این صورت توصیف کرد: نیرویی که موجب پاسخ حدکثر یا نزدیک به حداکثر ( در حرکت دندان) میشود. بزرگی نیروی بهینه بستگی به مقدار حرکت مورد نیاز دندان دارد.

در جدول زیر مقدار نیرویی که برای حرکت دادن دندانها لازم است آمده است:

نوع حرکت دندان نیروی مورد نیاز (g)
صاف کردن کجی دندان 35 تا 60
حرکت کل دندان

70 – 120

بیرون کشیدن دندان از داخل لثه 350- 60
فرو بردن دندان به داخل لثه 10 – 20
صاف و قائم کردن ریشه دندان 50 – 100
چرخاندن دندان 35 – 60

جدول- انواع حرکتهای دندان و نیرویی که برای انجام آنها لازم است. حرکت کلی و صاف و قائم کردن ریشه بیشترین مقدار نیرو را نیاز دارند چرا که سطح بیشتری از دندان باید تحت فشار قرار بگیرد.

اعمال نیرویی بالاتر از مقادیر گفته شده، احتمالا تاثیر زیان آور بر لنگر و رباط پریودنتال تحت فشار  دارد و ممکن است به مرگ سلولی، تحلیل رفتن ریشه، شیشه ای شدن بافت و به خطر افتادن دندان منجر شود.

مقدار نیرویی که ایجاد میشود بستگی به خواص و ویژگیهای وسیله ارتودنسی، جنس ، خمش پذیری، طول و ضخامت سیم ارتودنسی که نیرو را کنترل میکند، دارد.

نیروی پیوسته و ملایم موثرترین روش برای اطمینان یافتن از حرکت مطلوب دندان است که ظرف حدود 14 روز پس از تحت فشار قرار گرفتن رباط پریودنتال اتفاق می افتد. به همین علت وسیله های ثابت ارتودنسی بسیار موثر هستند.

انواع لنگر موقتی (انکوریج) در درمان ارتودنسی

دندان آسیاب به عنوان لنگر ارتودنسی

برای این که حرکت خوبی در دندانها داشته باشیم، باید نیرو در جایی متمرکز شود که نیاز است و توزیع نیروی واکنشی (که نامطلوب است) بین چند دندانی که به عنوان لنگر تعیین شده اند صورت بگیرد. حرکت دندان به مساحت سطحی از دندان که قرار است حرکت داده شود بستگی دارد و هر چه مساحت سطح ریشه دندان بیشتر باشد، مقاومت آن در مقابل حرکت بیشتر میشود بنابراین برای انتخاب به عنوان لنگر بهتر است.

انواع لنگر موقتی (انکوریج) در درمان ارتودنسی

شکل- در شکل بالا مقدار مساحت سطح ریشه دندانهای مختلف نشان داده شده است. مقدار لنگر دندان آسیاب بزرگ اول و آسیاب کوچک دوم برابر با دو دندان جلویی و نیش است.

انواع لنگر ارتودنسی داخل دهانی

  • دندانها

ساده ترین لنگر در ارتودنسی، دندان است. میتوان یک دندان را در مقابل دیگری به عنوان لنگر انتخاب کرد و یا چند دندان را به عنوان لنگر در نظر گرفت.

انواع لنگر موقتی (انکوریج) در درمان ارتودنسی

شکل- 3- لنگر ساده مانند حرکت یک دندان در مقابل دندان دیگر، باعث بستن فاصله بین دو دندان میشود. دندان بزرگتر کمتر از دندان کوچکتر حرکت میکند.

لنگر مرکب میتواند داخل دهانی یا خارج دهانی باشد. لنگر بین دو فک در دندانهای مقابل حرکت ایجاد میکند در نتعیجه رابطه بین دندانها اصلاح میشود و از حرکت مزیال دندانها جلوگیری میشود. در این روش حلقه کشی الاستیک، فنر یا وسیله های فانکشنال استفاده میشوند.

انواع لنگر موقتی (انکوریج) در درمان ارتودنسی

شکل- لنگر مرکب برای عقب کشیدن دندان نیش استفاده شده است. در این تصویر دندان آسیاب کوچک دوم، آسیاب بزرگ اول و دوم به عنوان یک گروه لنگر انتخاب شده اند تا دندان نیش را عقب بکشند بدون این که خود این دندانها حرکتی داشته باشند.

گاهی اوقات برای بستن فاصله بین دو دندان، حرکت یک دندان در مقابل حرکت دندانی دیگر با اندازه مشابه قرار داده میشود. به این نوع لنگر، لنگر متقابل (reciprocal anchorage ) گفته میشود. شرط لازم برای کارایی این لنگر دندانی این است که دنداهای درگیر مساحت سطح ریشه شان در هر دو جهت برابر باشد.

لنگر تقویت شده (Reinforced anchorage  ) برای حرکت متفاوت یک دندان نسبت به دندان دیگری لازم است. مثلا هنگامی که دندانهای دیگر به سمت دندان آسیاب کوچک عقب کشیده میشوند. افزودن دندان آسیاب بزرگ دوم (مولر دوم) به لنگر، نیروی واکنشی را بین این دو دندان لنگر توزیع میکند و مساحت سطح ریشه را افزایش میدهد در نتیجه با حرکت دندانهای جلو به عقب، حرکت مورد نظر صورت میگیرد در حالی که دندانهای عقب به قدری مقاوم شده اند که در جای خود ثابت می مانند.

لنگر ساکن (Stationary anchorage ) استفاده از تکنیک Begg است که با افزودن گره دور سیم ارتودنسی، امکان حرکت کلی یک گروه لنگر را در مقابل گروه دیگری که کج هستند فراهم میکند.

  • استخوان و مخاط دهان

لنگر بافت نرم از طریق ضربه گیر دهان (لیپ بامپر) حاصل میشود که حرکت مزیال دندانهای آسیاب بزرگ فک پایین را کاهش میدهد. برای تکمیل کردن عملکرد لنگر میتوان از سخت کام نیز استفاده کرد تا از حرکت دندانهای عقبی جلوگیری شود.

استخوان قشری در مقابل حرکت دندان مقاومت میکند. مشخص شده است که هنگامی که ریشه های دندانها به صفحه قشری استخوان فشرده میشوند مقدار قابلیت لنگر دندانها افزایش می یابد. این اتفاق در فک پایین به علت تراکم بیشتر استخوان بیشتر رخ میدهد.

دندانهای آنکیلوز شده (دندانهایی که به استخوان فک جوش خورده اند) هدف خوبی به عنوان لنگر هستند. علت آنکیلوز شدن دندانها معمولا جراحت و ضربه است. پس از استفاده از دندان آنکیلوز به عنوان لنگر، ممکن است دندان کشیده شده و یا نگه داشته شود.

ایمپلنت لنگر مطلق خوبی در درمان ارتونسی است. ایمپلنت ممکن است موقتی یا دائمی باشد. در ایمپلنت حرکت واحد لنگر به علت جوش خوردن آن به استخوان امکان پذیر نیست در نتیجه ایمپلنت در درمان ارتودنسی حرکت نمیکند.

مینی ایمپلنت یا مینی اسکرو لنگر موقتی ارتودنسی است که موقتا در دهان جایگذاری میشود تا از آن به عنوان لنگر استفاده شود. اگر ایمپلنت دندان داشته باشید ممکن است نیازی به لنگر موقتی نباشد.

کار جایگذاری مینی ایمپلنت به عنوان لنگر موقتی، ساده است و نیازی به چند ماه صبر کردن برای جوش خوردن به استخوان ندارد. همچنین در آوردن آن هم ساده است و در مدت زمانی که مینی ایمپلنت در دهان قرار دارد هیچ مشکلی برای بیمار از نظر راحتی و بهداشت ایجاد نمیکند.

لنگر خارج دهانی

هدگیر

هدگیر لنگری است که بیرون از دهان قرار داده میشود. هدگیر معمولا از طریق سیمی به نام فیس بود به براکت وصل میشود. حدود 12 ساعت در روز باید هدگیر را روی سر بگذارید. استفاده از هدگی رعمدتا برای حرکت دادن دندانهای آسیاب بزرگ است. جهت حرکت دندانها توسط هدگیر بستگی به نوع هدگیر دارد.

Discuss the significance of anchorage in orthodontics

 

ارسال پاسخ