مطالب و مقالات

نگهدارنده ارتودنسی ثابت

توسط: | برچسب ها: , , | دیدگاه ها: 0 | بهمن 19ام, 1397

ریتینر یا نگهدارنده ارتودنسی ابزاری برای نگه داشتن دندانها در جای خود و جلوگیری از حرکت کردن آنهاست. نگهدارنده ارتودنسی ثابت معمولا پس از در آوردن براکت ارتودنسی از دهان، به دندانها چسبانده میشود تا تمام وقت کار کند و از دستاوردهای درمان ارتودنسی شما محافظت نماید.

هنگامی که دندانها حرکت داده میشوند و به وضعیت جدیدی میرسند، استخوان و بافتهای رشته ای متصل کننده دندان به استخوان که رباط پریودنتال نام دارد و همچنین عضله های اطراف دندان نیاز به فرصت دارند تا با وضعیت جدید سازگار شوند و به تعادل برسند. بنابراین باید در این مدت، دندانها به طریقی در جای خود نگه داشته شوند. نگهدارنده دو نوع ثابت و غیر ثابت یا متحرک دارد. همیشه ارتودنتیستها با پایبندی بیمار به استفاده از نگهدارنده غیر ثابت مشکل دارند. بیماران و به خصوص کودکان معمولا درست از وسیله دهانی غیر ثابت استفاده نمیکنند و دائم آن را در می آورند. این کار نتایج درمان را به خطر می اندازد. به همین علت بسیاری از ارتودنتیستها از نگهدارنده ثابت استفاده میکنند تا مرحله حفظ نتایج درمان ارتودنسی وابسته به همکاری بیمار نباشد. این نوع ریتینر در فک پایین در واقع یک سیم استیل تابیده است که با چسب مخصوص به سطح پشتی دندانهای جلویی تا نیش (و گاهی اوقات دندان آسیاب کوچک) چسبانده میشود.

سیم نگهدارنده ارتودنسی ثابت چگونه وصل میشود؟

برای بیمارانی که الگوی اسکلتی عمودی دارند، سیم استیل تابیده از دندان نیش سمت راست تا دندان نیش سمت چپ کشیده میشود اما در افرادی که الگوی نرمال و افقی دارند این سیم از دندان آسیاب کوچک اول یک طرف دهان تا طرف دیگر، چسبانده میشود.

طراحی چسباندن سیم از دندان آسیاب کوچک اول راست تا همین دندان در سمت چپ، باعث میشود بخش جلوی دهان به بخش عقب دهان گره خورده و به هم مرتبط شوند در نتیجه از بازگشت دندانها به اوربایت شدید (جلو آمدن بیش از حد دندانهای جلویی بالایی) جلوگیری میشود. چسباندن سیم ریتینر از نیش تا نیش، باعث میشود دندانهای جلویی و نیش در اوپن بایت (به هم نرسیدن دندانهای جلویی در هنگام بسته بودن فکها) تمایل اندکی به بیرون زدن بیشتر از لثه، داشته باشند. در همه موارد تک تک دندانهای محدوده ریتینر، به سیم چسبانده میشوند.

وصل کردن همه دندانهای جلو به سیم باعث میشود بتوان به مدت طولانی دندانها را در جای خود نگه داشته و ارزیابی کرد. اگر تنها دندانهای نیش به سیم وصل باشند، در صورتی که به هر دلیلی چسب بین دندان و سیم باز شود و بیمار فورا برای چسباندن مجدد آن مراجعه نکند، بقیه اتصال سیم نیز جدا میشود و ممکن است بیمار آن را تصادفا ببلعد یا استنشاق کند اما اتصال سیم به همه دندانهای جلویی نیش تا نیش، از بروز چنین حادثه ای جلوگیری میکند. از طرف دیگر، تنها چسبانده دو دندان نیش (یا آسیاب کوچک) در طرفین محدوده مورد نظر باعث نمیشود از چرخش یا حرکت دندانهای بین این دو، جلوگیری شود. بهترین راه چسباندن سیم به همه دندانهای محدوده مورد نظر (جلوی دهان) می باشد.

بر خلاف براکت که هر چهار تا هشت هفته یک بار باید به ارتودنتیست مراجعه میکردید، در مورد ریتینر معمولا هر سه تا شش ماه یک بار کافیست.

 

نگهدارنده ارتودنسی ثابت چگونه طراحی و ساخته میشود؟

زمانی که بیمار آماده در آوردن براکت از دهان است، قالب گیری آلژینات از جلوی قوس دندانی پایین گرفته شده و در قالب ریخته میشود و در آزمایشگاه، بر اساس آن سیم استیل تابیده ساخته میشود.

پیش از برداشتن براکت، سطح پشتی دندانها تمیز میشود. پس از پاک سازی مینا، با ژل اسیدی سطح مینا اسید خراشی میشود تا پیوند بین دندان و باندینگ که برای چسباندن سیم استفاده میشود محکمتر باشد. برخی از ترکیب کامپوزیت و یونومر شیشه برای پیوند محکمتر و محافظت از دندان در مقابل پوسیدگی، استفاده میکنند چون یونومر شیشه حاوی فلوراید است. پس از آن باید سطح دندان کاملا خشک شود.

 

مزیتهای نگهدارنده ارتودنسی ثابت

  1. از آنجایی که این وسیله به دندانها چسبانده میشود، تمام وقت عمل میکند و در تثبیت موقعیت دندانها کارامدتر است
  2. این روش بر خلاف نگهدارنده غیر ثابت، گم نمیشود، زیر دست و پا نمی ماند، حیوانات خانگی آن را گاز نمیگیرند، در مکان دیگری جا نمی ماند و به طور کل اتفاق خاصی برای آن رخ نمیدهد.
  3. نگهدارنده ارتودنسی ثابت اختلالی در نواختن آلات موسیقی، فعالیتهای ورزشی و تکلم ایجاد نمیکند
  4. این نوع ریتینر در معرض دید قرار ندارد و کسی متوجه آن نمیشود

 

معایب نگهدارنده ارتودنسی ثابت

  1. در صورت استفاده از این وسیله باید دقت بیشتری در حفظ بهداشت دهان داشته باشید. بنابراین افرادی که درست نخ دندان نمیکشند و به رعایت بهداشت دهان پایبند نیستند بهتر است از این روش استفاده نکنند. همچنین افرادی که خوراکیها و غذاهای شیرین زیاد مصرف میکنند احتمال ایجاد لکه های سفید کلسیم زدایی در دندانهایشان وجود دارد بنابراین یا باید بیشتر مراقب دندانهای خود باشند یا از ریتینر غیر ثابت استفاده کنند.
  2. از آنجایی که در این روش سیم به دندانها چسبانده میشود، در صورت عدم رعایت بهداشت تبدیل به منشاء میکروب میشود. بنابراین برای بیمارانی که مشکل افتادگی دریچه میترال، مفصل مصنوعی یا مشکلات پزشکی جدی دیگر دارند توصیه نمیشود چرا که عفونت باکتریایی دهان برای آنها خطرناک است.
  3. اگر از نگهدارنده ثابت استفاده میکنید باید در فواصل مشخصی (هر سه ماه یک بار) به ارتودنتیست مراجعه کنید تا وضعیت آن ارزیابی شود و اطمینان حاصل شود چسب آن جدا نشده و عفونت لثه، کلسمی زدایی یا پوسیدگی دندان اتفاق نیفتاده است.

در صورتی که دندانپزشک مطمئن شد مرتبا نخ دندان میکشید و بهداشت دهان را رعایت میکنید، پس از یک سال میتوانید فواصل مراجعه را به شش ماه افزایش دهید.

 

نکات مهم پیش از انتخاب نوع نگهدارنده ارتودنسی

پیش از دراوردن براکت و تعیین نوع نگهدارنده، باید سابقه پزشکی و دندانپزشکی بیمار مرور شود. باید مشخص شود بیمار میتواند بهداشت دهان را رعایت کند. باید اطمینان حاصل شود بیمار مشکل پزشکی جدی ندارد. روش صحیح مسواک زدن و نخ دندان کشیدن باید به بیمار آموزش داده شود. بیمار باید مسئولیت مراقبت از ریتینر را بر عهده بگیرد و از مصرف زیاد خوراکیهای شیرین و عاداتی مانند جویدن ناخن، جویدن مداد و خوردن یخ پرهیز نماید. همچنین بیمار باید بداند در صورت بروز هر گونه مشکلی در نگهدارنده ارتودنسی (مثلا شل شدن یا جدا شدن آن) باید فورا با ارتودنتیست تماس بگیرد.

 

نگهدارنده ارتودنسی چه مدت باید در دهان بماند؟

سوالی که همیشه مطرح میشود این است که تا چند وقت باید نگهدارنده در دهانم بماند؟ مواردی وجود دارد که بیمار چند دهه ریتینر در دهان داشته است. به طور کلی طول مدت استفاده از این وسیله بستگی زیادی به بیمار دارد و تا هر زمانی که بتواند نکات گفته شده را رعایت کند، بهتر است ریتینر در دهان بماند. پس از 3 تا 5 سال اگر بیمار مایل باشد استفاده از نگهدارنده را ادامه دهد، نیازی به ارزیابی مرتب و مراقبت ارتودنتیست وجود ندارد.

 

http://www.orthodonticproductsonline.com/2010/06/fixed-retention-2010-06-02/

ارسال پاسخ